Wat is dat toch met die ouderen en de arbeidsmarkt?

50 plus en de arbeidsmarktEr was een tijd, wel veertig jaar geleden, toen werkten de mensen tot aan de dag dat ze 65 werden. Op hun verjaardag gingen ze met pensioen. Toen was dat heel normaal.

Dat is veranderd

In de jaren tachtig was de arbeidsmarkt vrijwel gesloten voor jongeren. Er werd gesproken over een verloren generatie. Gezocht werd naar oplossingen.

Zo werd de arbeidstijdverkorting ingevoerd. De werkweek werd van 40 uur teruggebracht naar 38 of 36 uur.

En in CAO onderhandelingen kwamen steeds meer werkgevers en werknemers overeen dat ouderen eerder konden stoppen met werken. Er uit met 57 jaar werd de trend.

Toen kwamen de crisisjaren

Vanaf 2008 werd alles weer anders. Gedwongen door omstandigheden gingen de riante regelingen onder het mes.
Ook ging de pensioenleeftijd omhoog, eerst geleidelijk naar 67. Mogelijk nog naar 70. Van ouderen wordt nu verwacht dat ze blijven participeren op de arbeidsmarkt.
Net als in de jaren tachtig zijn de kansen voor jongeren op werk beperkt. En in 2017 horen we weer over een verloren generatie.

50 tot 67 afgeschreven doelgroep

Nog moeilijker blijkt het voor ouderen die hun baan de afgelopen jaren kwijt raakten. Terwijl ze langer moeten doorwerken. Met man en macht worden hardnekkige vooroordelen over gebrekkige, weinig flexibele ouderen bestreden. Het is de algemeen heersende mening bij werkgevers, managers en recruiters. De mensen die er bij het vinden van een baan toe doen.

Onderzoeken die dat moeten weerleggen volgen elkaar in rap tempo op. En nu is er ook nog de ambassadeur die het allemaal even voor elkaar moet zien te krijgen. Terwijl het vroeger dus normaal was dat mensen werkten tot hun 65e!

Bevestigt de uitzondering de regel?

Dan kan ik het niet laten wat uitzonderingen bij elkaar te zoeken.

  • Zoals het boek 99+ Een geheim … of geluk? Waarin 2 artsen/wetenschappers mensen van rond de 100 interviewen om te achterhalen hoe ze zo oud zijn geworden. Voor allemaal geldt dat ze een positieve levenshouding hebben en liever vooruit kijken dan stil te staan bij wat achter hen ligt. Allemaal ook zijn ze nog op de een of andere manier actief.
  • Modefotograaf Bill Cunningham geeft al jaren in video columns op de site van The New York Times zijn persoonlijke impressie op de actuele mode in de straten van New York. Hij was daar 87.
  • Zijn veel jongere collega Ari Seth Cohen kiest er juist voor oudere vrouwen te fotograferen. Of het zijn eigen oma was of dat zijn eerste opdracht hem inspireerde is niet bekend. Feit is dat zijn favoriete modellen chique dames zijn in de leeftijd van 60 tot 100. Op zijn website staan fantastische foto’s, stuk voor stuk de moeite van het bekijken waard. Beide mannen hebben een manier gevonden om de vrijheid van expressie vast te leggen en een eigen verhaal te vertellen.

Hoe komt het toch dat wij Nederlanders zo allergisch zijn voor mensen boven de vijftig? Betreft het de eigen vader, moeder, opa of oma, dan zien we de actieve energieke oudere. Welk charmeoffensief kunnen we inzetten om de mentaliteit te veranderen?

Nog één keer Ari Seth Cohen, het is te gek om niet te delen.

 

3 Reacties

Laat een Reactie achter